::..پـــژواک هـا..::

   بر بالای سرم؛ در آسمان مرغ دریایی بی حرکت آویخته است.
  و در اعماق آب های خروشان
  در هزار توهای مرجانی
  پژواک موجی در دوردست
  مواج از میان ماسه ها می آید
 و همه چیز سبز است و زیر آب

  هیچکس خشکی را به ما نشان نداد
 و هیچکس از چراها و کجاها خبر ندارد
 و چیزی خیره سرانه می کوشد و به سمت نور بالا می خزد.

  غریبه ها در خیابان می گذرند
 اتفاقی دو چشم برهم گره می خورند
 و من تو هستم؛ و چیست آنچه که می بینم که منم
 و آیا من دست تو را خواهم گرفت
 و از میان خشکی راهنمایت خواهم بود
 و کمکم کن تا بفهمم بهترین کاری که می توانم بلنم چیست.

  و هیچکس زنده از این وادی نگذشت
 و هیچکس سخن نگفت
 و هیچکس تلاش نکرد
 و هیچکس بر گرد خورشید پرواز نمی کند.

  و این روزی است که بر فرو خواهی افتاد
 در برابر چشمان بیداری زده ام
 و مرا به برخاستن می خوانی و می انگیزی
 و از میان پنجره درون دیوار
 سوار بر انوار روشن خورشید
 میلیونها سفیر روشن صبح به درون سرازیر می شوند

  و هیچکس برای من لالایی نمی خواند
 و هیچکس چشمانم را نمی بندد
 پس از میان پنجره گشاده
 با تو از میان آسمان سخن خواهم گفت.