::..خــاکــستــــــــر..::

 بنگر آن حوری سیاه سپید
                       نه همه پاک جسم او نه پلید
ساخته در وجودخویش پدید
                       نیمه ای یاس و نیمه ای امید

آتـش او را قـرین و همبستر
همسر خاک و نام خاکستر

همه شب در کنار یار نخفت
                       نازنین راز چشم بد بنهفت
چون ز آتش یکی سخن نشنفت
                       بامدادان باو چنین می گفت

اندکی سر گذشت من بشنو
بس حقیرم مبین و تند مــــرو

  من درخت تناوری بودم
                       رایت سایه گستری بودم
بر سر باغی افسری بودم
                       در میان سران من سری بودم

تن بآزار ناکسی دادم
 بخیالی ز پا در افتادم

روستای پیر خیره سری
                       بمن افکند پُر طمع نظری
در تمنای سود مختصری
                       رفت و آورد داسی و تبری

ساقه ام خست و ریشه ام بر کند
بـی   تـأمل   مــرا   بـخاک   افکنـد

ناتوان و زبون از آن دستان
                       چند ماه